جواب کوتاه
MVP، یعنی محصول حداقلی، کوچیکترین چیزیه که یه مشتری واقعی میتونه ازش استفاده کنه و بهت نشون بده اون نتیجه رو میخواد یا نه. نسخهی ناقص محصول نهاییت نیست، یه آزمایشه. اونقدر کوچیکش کن که بشه تو چند هفته به دست یه نفر رسوند، و فقط اون یه کاری رو انجام بده که مشتری بابتش میاد.
MVP برای چیه
هدف MVP یاد گرفتنه، نه درآمد و نه تحسین. یه سؤال مشخص داری، مثلاً اینکه آدمها حاضرن بابت این نتیجه پول بدن یا نه، و MVP ارزونترین راه برای جواب دادن به همون سؤاله.
اگه نمیدونی MVP قراره چه سؤالی رو جواب بده، هنوز وقت ساختنش نیست. اول سؤال رو بنویس، بعد کوچیکترین چیزی که جوابش رو میده.
یه مثال از روش، نه از یه شرکت واقعی: کسی که میخواد یه سرویس برنامهریزی غذای هفتگی راه بندازه، لازم نیست اول اپ بسازه. میتونه برای چند خانواده هر هفته با دست یه برنامه بفرسته و ببینه کی برای هفتهی دوم پول میده. اگه کسی نداد، اپ هم کمکی نمیکرد.
چقدر کوچیک
از اونی که فکر میکنی کوچیکتر. یه قانون سادهی اوستا اینه: اگه از نسخهی اولت خجالت نمیکشی، احتمالاً زیادی صبر کردی. هر قابلیتی که بدون اون، مشتری هنوز به نتیجهی اصلی میرسه، باید بره بیرون.
خیلی وقتها MVP اصلاً نرمافزار نیست. میتونه یه فرم و یه جدول باشه، یه سرویس که خودت دستی انجامش میدی، یا یه پیام هفتگی که با دست میفرستی. مشتری فرقش رو نمیبینه، چون فقط نتیجه رو میبینه.
چی رو بذاری کنار
عینک اوستا اینجا نه گفتنه. فهرست همهی قابلیتهایی که تو ذهنته رو بنویس. بعد کنار هر کدوم بپرس: بدون این، مشتری اول هنوز به نتیجه میرسه؟ اگه جواب آرهست، خطش بزن.
چیزهایی که معمولاً میرن کنار: حساب کاربری پیچیده، تنظیمات، نسخهی موبایل جدا، پرداخت خودکار وقتی میتونی دستی فاکتور بفرستی، و هر چیزی که فقط برای روزی لازمه که مشتری زیاد داشته باشی.
- سؤالی که MVP باید جواب بده رو تو یه جمله بنویس.
- همهی قابلیتهایی که تو ذهنته رو فهرست کن.
- هر قابلیتی که بدونش نتیجه هنوز به دست میاد رو خط بزن.
- ببین چی رو میشه به جای ساختن، دستی انجام داد.
- یه تاریخ نزدیک بذار که نسخهی اول دست یه نفر برسه.
کی بزرگش کنی
وقتی کسایی که ازش استفاده کردن برگشتن، پول دادن یا یه نفر دیگه رو آوردن. این نشونهها میگن نتیجه ارزش داره. اون موقع تکههایی که دستی انجام میدادی رو یکییکی خودکار کن، از اونی که بیشترین وقتت رو میگیره شروع کن.
اگه کسی برنگشت، قابلیت تازه اضافه نکن. اول بفهم چرا. معمولاً مشکل از نتیجه یا از مشتریه، نه از کمبود قابلیت.
برای فهمیدنش از همون چند نفر بپرس آخرین باری که ازش استفاده کردن کی بود و چی جلوشون رو گرفت که دوباره بیان. این جوابها بهت میگن کدوم تکه رو باید عوض کنی و کدوم رو اصلاً لازم نداشتی.
اشتباههای رایج
ساختن یه محصول کامل و اسم MVP روش گذاشتن. اگه ماهها طول کشیده، دیگه حداقلی نیست. انتخاب ابزار و فناوری قبل از اینکه بدونی مشتری کیه. و گوش دادن به یه مشتری که یه قابلیت خاص خواسته، به جای دیدن الگوی بقیه.
سؤالهای رایج
MVP باید رایگان باشه؟
نه لزوماً. اگه سؤالت اینه که مشتری حاضره پول بده یا نه، رایگان دادنش جوابت رو خراب میکنه. یه قیمت واقعی، حتی کم، چیز بیشتری بهت یاد میده.
اگه MVP رو ببینن و فکر کنن محصولم ضعیفه چی؟
مشتریهای اول معمولاً برای حل شدن مشکلشون میان، نه برای ظاهر. اگه نتیجه رو بگیرن، کوچیکی محصول رو میبخشن. بهشون رک بگو این نسخهی اوله.
برای MVP برنامهنویس لازم دارم؟
خیلی وقتها نه. اول ببین میشه همون نتیجه رو با ابزارهای آماده یا دستی رسوند یا نه. برنامهنویسی رو بذار برای وقتی که میدونی چی رو باید خودکار کنی.
