جواب کوتاه
یه ایده وقتی امتحان شده که چند نفر غریبه حاضر شدن بابتش پول بدن یا یه تعهد واقعی بدن، نه وقتی که دوستات گفتن خوبه. پس قبل از ساختن، فرضهات رو بنویس، با کسایی که این مشکل رو دارن حرف بزن، و یه نسخهی خیلی کوچیک یا یه پیشفروش رو جلوشون بذار. جوابشون از هر نقشهای بیشتر بهت میگه.
چرا اول امتحان، بعد ساختن
بیشتر ایدهها به خاطر کیفیت ساخت شکست نمیخورن. شکست میخورن چون کسی اون چیز رو به اون قیمت نمیخواست. اگه این رو بعد از ساختن بفهمی، وقت و پولت رفته. اگه قبلش بفهمی، فقط چند هفته و چند گفتوگو خرج کردی.
امتحان کردن یعنی دنبال جوابی بگردی که ممکنه خوشت نیاد. اگه از اول دنبال تأیید باشی، هر جوابی رو به نفع خودت میخونی. کاپیتان اینجا یه سؤال ساده میپرسه: چی باید درست باشه که این ایده کار کنه؟
فرضهات رو بنویس
هر ایده روی چند تا فرض وایساده. مثلاً اینکه یه گروه مشخص این مشکل رو داره، اینکه الان براش راهحل بدی دارن، اینکه حاضرن بابت راهحل بهتر پول بدن، و اینکه تو میتونی پیداشون کنی. اینا رو تکتک بنویس.
بعد کنار هر فرض بنویس چی ثابتش میکنه یا ردش میکنه. فرضی که هیچ مدرکی براش نداری، هنوز فرضه، هر چقدر هم مطمئن باشی. همین برچسب «فرض» رو میز هم روی عددهای بیمنبع میزنه.
با آدمهایی که مشکل رو دارن حرف بزن
قبل از هر چیز با کسایی حرف بزن که فکر میکنی مشتریتن. ازشون دربارهی آخرین باری بپرس که با این مشکل روبهرو شدن، چی کار کردن و چقدر براش خرج کردن. دربارهی ایدهت حرف نزن، دربارهی زندگی اونا بپرس.
اگه کسی نتونه یه بار مشخص رو یادش بیاد که این مشکل اذیتش کرده، احتمالاً مشکلش اونقدر جدی نیست. روش انجام دادن این گفتوگوها رو تو راهنمای مصاحبه با مشتری نوشتیم.
یه چیز کوچیک جلوشون بذار
حرف زدن کافی نیست، چون آدما مؤدبن و میگن «آره، حتماً میخرم». مدرک واقعی وقتیه که یه کار کوچیک ولی پرهزینه برای خودشون انجام بدن: پیشپرداخت، امضا، وقت گذاشتن برای یه جلسهی دوم، یا معرفی یه نفر دیگه.
لازم نیست محصول ساخته شده باشه. یه صفحهی ساده با توضیح و قیمت، یه نسخهی دستی که خودت پشتش انجامش میدی، یا یه پیشنهاد مکتوب کافیه. مهم اینه که آدم واقعی جلوی یه تصمیم واقعی قرار بگیره.
- فرضهای ایدهت رو تو یه فهرست بنویس.
- کنار هر فرض بنویس چی ثابتش میکنه.
- با چند نفر که مشکل رو دارن دربارهی گذشتهشون حرف بزن.
- یه پیشنهاد کوچیک با قیمت جلوشون بذار.
- ببین کی پول یا تعهد واقعی داد، نه کی گفت خوبه.
جوابها رو چطور بخونی
اگه چند نفر غریبه پول دادن، یه نشونهی واقعی داری و میتونی یه قدم بزرگتر برداری. اگه همه گفتن خوبه ولی هیچکس تعهد نداد، یه جای کار میلنگه: یا مشتری رو اشتباه گرفتی، یا مشکل اونقدر مهم نیست، یا پیشنهادت روشن نیست.
جواب منفی شکست نیست. کمهزینهترین جاییه که میتونستی بفهمی. با همون یادداشتها برگرد و یکی از فرضها رو عوض کن، نه همه رو با هم.
سؤالهای رایج
اگه کسی ایدهم رو بدزده چی؟
معمولاً سختی کار تو اجراست، نه تو ایده. خطر واقعیتر اینه که چیزی بسازی که کسی نمیخواد. حرف زدن با مشتری این خطر رو کم میکنه.
چند نفر کافیه؟
عدد جادویی نداره. وقتی جوابها شبیه هم شدن و چیز تازهای نمیشنوی، وقتشه قدم بعد رو برداری. مهمتر از تعداد، اینه که اون آدمها واقعاً مشتری هدفت باشن.
تشویق دوست و خانواده حساب میشه؟
نه. اونا دوستت دارن و نمیخوان ناراحتت کنن. نظرشون رو بشنو، ولی مدرک رو از غریبههایی بگیر که دلیلی برای تعارف ندارن.
